Afgelopen vrijdag mocht ik een Eigen Kracht Conferentie begeleiden in Tilburg. De hoofdpersonen waren twee jonge mensen, met een lichte verstandelijke beperking, die in september hun kindje verwachten.
Omdat eerder twee kinderen van de vrouw uit huis geplaatst zijn, moest er vanuit het social netwerk een plan gemaakt worden voor 24 uurs begeleiding van het jonge stel.
De nieuwe partner, waarmee zij nu dus haar derde kindje verwacht, heeft een heel betrokken familie, die er alles aan wil doen om hun nieuwe nichtje in de familie op te laten groeien. Geen moeite is te veel. Toch kostte het wat moeite om tot een plan te komen. De reden? " Het is zo moeilijk om alles op te schrijven, wat voor ons zo vanzelfsprekend is"
Ik heb me echt even mogen koesteren in de warmte van deze familie… en heb weer eens mogen ervaren hoeveel kracht er in de mensen zit en hoeveel liefde voor elkaar. Heerlijk om even met zulke mensen mee te mogen lopen op hun pad.

Gisteren een eerste bijeenkomst gehad met een vijftal moeders. Allemaal hebben ze een kind met de diagnose ADD, ADHD, PDD-nos of een combinatie hiervan. De "jaah, dat doet die van mij ook" en "ooh, wat herkenbaar" s vlogen over de tafel. Heerlijk die herkenning en erkennig. Veel gelachen, veel gedeeld en gesteund. Wat heb ik een bewondering voor al die moeders die iedere dag weer zoveel energie moeten stopppen in het begeleiden van hun kind, die vechten tegen onbegrip en die hun hart vast houden voor iedere nieuwe fase in het leven van hun kind. Omdat ze weten dat er bij iedere nieuwe fase, weer nieuwe problemen op hun weg komen. Problemen die als een hindernis genomen moeten worden om hun kind veilig op te kunnen laten groeien tot een gelukkig mens. Moeders die met hart en ziel van hun kind houden, ook al kunnen ze het soms wel achter het behang plakken.
Gelukkig krijgt deze avond binnenkort een vervolg.

mijn nieuwe klantje is een meisje van 8. Een zorgelijk ding, met veel angsten. In de klas valt zij op door haar zorgelijke, maar ook enigszins ontevreden uitstraling. Onder haar kindergezichtje liggen de trekken van de volwassen vrouw al verborgen.Dat belooft niet veel goeds. Schuchter komt ze de praktijk binnen en schuift zwijgend op een stoel. Hangende schouders en een schuwe blik. Ze zucht. Op mijn verzoek vertelt ze waar ze zich zorgen over maakt.Zij maakt zich werkelijk overal zorgen over; zal ik morgen niet gepest worden? Zal ik ooit dat paard krijgen dat ik zo graag wil? wat nou als dat te duur is voor mijn ouders? hebben we dan nog wel geld over om de huur te betalen? Zoveel zorgen in dat blonde kopje. Vooral zorgen waar een kind van die leeftijd niet mee belast zou moeten worden. We hebben dus maar eerst een zorgenboom getekend waar zij al haar zorgen in heeft kunnen hangen. Daarna hebben we per zorg gekeken bij wie die eigenlijk hoort. " Deze zorg is voor papa, deze zorg kan mama beter hebben. Ook de juf krijgt haar eigen zorg terug. Iedereen krijgt een eigen boom om de zorgen in te hangen. Aan het eind van de sessie is er een heel zorgenbos ontstaan en is de boom van het kind, bijna zorgenvrij. "da's fijn" zegt ze en met een lichte tred loopt ze de praktijk uit.

Bezig met de voorbereiding van de workshop positief opvoeden, een onderdeel van de week van de opvoeding. Intussen ben ik me meer en meer bewust aan het worden van mijn eigen opvoedstijl. Ook al ligt de periode van het opvoeden van mijn kinderen al een hele tijd achter me, ik geloof dat opvoeden zich een heel leven lang ontwikkelt.
Opvoeden houdt niet op als je kinderen de deur uit zijn, het voor blijven leven van waarden en normen, blijf je doen. Ook als je kinderen allang volwassen zijn. Ik kom meer en meer tot de overtuiging dat je je leven moet leven vanuit je eigen waarden en overtuigingen. Daarmee begint opvoeden bij jezelf. Verbeter de wereld en begin bij jezelf.

Zo de opening is achter de rug. Het boekje een succes. maar nu begint het pas. Het CJG Werkendam en Woudrichem is officieel van start gegaan. de komende tijd vooral zorgen dat het ook echt gaat leven, natuurlijk. Maar eerst even bijkomen van alle drukte en volgende week: de week van de opvoeding

nog een week te gaan tot de start van het CJG Werkendam en Woudrichem. Laatste klusjes doen en dan maar afwachten of de planning klopte en alles op tijd wordt afgeverd. Spannend….

buiten eten? In 't zonnetje op 't terras is het lekkerder dan binnen. De terrasdeuren hebben de hele dag opengestaan, je ruikt de lente. Ben de hele dag druk geweest met werken, heb zelfs geen tijd genomen om te pauzeren, wat een zelf discipline…..
Morgen toch maar eens beter voor mezelf zorgen en tijdens de lunchpauze even een wandelingetje maken. Gewoon even lekker wegdromen bij het water, bootjes kijken op de Waal en dromen dat je mee mag varen……bestemmng? niet belangrijk zolang de zon schijnt.
(maar wel op tijd thuis zijn voor 't eten natuurlijk )

Het wordt lente, de eerste sneeuwklokjes en narcissen zijn al uitgebloeid en de temperatuur loopt al wat op. De forsythia toont zijn eerste bloesems en in de polder komen de katjes al aan de bomen.'s Ochtends wordt ik al weer vroeg gewekt door de merel, die nestelt in de voortuin.  Lente, de periode voor vernieuwing. Ieder lente opnieuw bekruipt mij een gevoel van verwachting. Want als het lente is, is de zomer niet ver meer weg. Ik verheug me op stralende zomerse dagen op het strand, 's avonds laat een roseetje op een terras….Ik geniet al bij voorbaat en merk dan plotseling dat ik vergeet in het hier en nu te zijn en te genieten van al het moois dat de lente te bieden heeft.

Lente ook in mijn werk, tijd voor vernieuwing, nieuwe opdrachten en nieuwe activiteiten en nieuwe media. Vandaag zet ik mijn eerste schreden op het weblog. Benieuwd hoe het mij vergaat? kom dan nog eens terug.